Print

[Adriaan]

Goed punt over die conservatieve houding. Op grond van de beoordelingen die ik voor mijn wedstrijdverhalen kreeg, heb ik het idee gekregen dat vooral de groep amateur schrijvers heel behoudend is. Verhalen moeten aan standaard voorwaarden voldoen qua plotbouw en verteltechniek. Er heerst een sterke voorkeur voor de directe vorm, reflectieve vertellingen worden afgedaan als saai. En juist deze groep heeft de mond vol over de behoudzucht van uitgevers.

[Tyler Durden]

Dit is nu wat we in goed Nederlands een reductionistisch argument noemen... "De geschiedenis" heeft namelijk helemaal niet zo geoordeeld over Cortazar, jij interpreteert het alleen zo vanuit je eigen voorkeur voor boeken met een afgeronde en heldere vertelling. Deze boeken waren in hun tijd welzeker zeer invloedrijk en belangrijk. Dat ze inmiddels verouderd zijn is iets anders - hoewel er nog genoeg mensen zijn die graag dit soort experimentele vertellingen lezen die ze nog prima leesbaar vinden. Zoals er nog genoeg liefhebbers zijn van Joyce of Pynchon.

Ik heb Rayuela met plezier gelezen, en het is nog steeds in druk, dus ik ben blijkbaar niet de enige. Ik moet wel zeggen dat het concept mij in laatste instantie tegenviel. Het werd mij voorgespiegeld als labyrint waar ik vrijelijk doorheen kon dwalen, maar dat is het niet. Het is in wezen een boek met hoofdstukken die je ook over kunt slaan. Wel zeer de moeite waard, hoewel ik van Cortazar de korte verhalen beter en geslaagder vindt. B.S. Johnson (van de vergetelheid gered door zijn biograaf Jonathan Coe ging trouwens nog veel verder met zijn boek-in-een-doos: http://www.fantasticfiction.co.uk/j/b-s-johnson/unfortunates.htm)

Persoonlijk lees en herlees ik Joyce en Pynchon (en Delillo en David Foster Wallace) met veel plezier, maar aan de andere kant moet ik (tot mijn spijt) vaststellen dat het "andere proza" grotendeels is doodgelopen in onleesbaarheid en ontoegankelijkheid. Zie Raadsels van het Rund van Vogelaar en Xpertise of de Experts en het Rode Lampje van Polet. Dan toch liever een helder en afgerond verhaal.

Ik spreek hier alleen voor mezelf en namens niemand anders. Ik houd mij niet bezig met wat anderen moeten doen of vinden en ik zie hier ook niet een tegenstelling tussen reactionair en vooruitstrevend.  Er zijn hier gewoon mensen met een mening. Als die mevrouw Hartmann een briljant boek blijkt te hebben geschreven, slik ik met liefde mijn woorden in.

[jurgen]

Meningen zijn uiteraard altijd welkom. Maar als je alleen namens jezelf spreekt, moet je niet "de geschiedenis leert" zeggen - want dan generaliseer je deze mening naar objectieve waarheden... Maar genoeg hierover.

Ik denk zelf niet dat er heel veel uit het experiment van die fantasy dame gaat komen. Wat dat betreft volg ik Amazon's experiment met het vervolgverhaal met meer interesse - dat is immers een concept dat in het verleden zijn waarde bewezen heeft en best eens succesvol gemoderniseerd zou kunnen worden.

[jack]

Wat het ook is, ik heb toch de indruk dat veel "derderangs" schrijvers (in ieder geval die, die niet kunnen rekenen op de hulp van een goede PR-afdeling van een uitgever) eerder uit "hipheid" of gewoon pure wanhoop proberen om met zoiets hun boek onder de aandacht te brengen.
Er is niets mis met interactie of sociale media en dat soort dingen, maar er zijn talloze ondernemingen (ook internationale, beursgenoteerde) die "ook iets met sociale media moeten doen"  om "bij de tijd te blijven" en "een moderne uitstraling te houden", maar waar het mee eindigt is dat ze alle sociale media hebben, maar eigenlijk niet weten wat ze er mee moeten doen, of concreter, wat ze ermee moeten doen om een hogere winst te behalen (want daar gaat het toch meestal om).

[Tyler Durden]

Meningen zijn uiteraard altijd welkom. Maar als je alleen namens jezelf spreekt, moet je niet "de geschiedenis leert" zeggen - want dan generaliseer je deze mening naar objectieve waarheden... Maar genoeg hierover.

Ik baseer mijn uitspraak op het feit dat Cortazar na Rayuela met zijn romans creatief op een dood spoor lijkt te zijn beland. Daarnaast, de fondsenlijsten van uitgevers in ogenschouw nemend, kan ik niet anders dan concluderen dat de heldere, afgeronde verhaal "gewonnen" heeft. Misschien is dat typisch Nederlands trouwens. Belangrijke werken van Pynchon en Foster Wallace blijven onvertaald en hun invloed is zo goed als onmerkbaar in onze literatuur (een uitzondering als Paul Verhaeghen met Omega Minor (ook als genreboek te lezen trouwens) daargelaten). Duitsland doet het qua vertalingen veel beter en in Frankrijk is er (veilig buiten ons blikveld) een groep auteurs die de erfenis van de nouveau roman niet afgewezen heeft. Maar goed, zoals je zelf al zegt, genoeg hierover. Als iemand naar aanleiding van deze discussie belangstelling heeft gekregen voor Cortazar: http://www.arnoldschalks.nl/vs_mm.jmsub.html

Naar mijn idee zijn de meeste van dit soort "interactieve" experimenten interessant voor uitgevers en mensen die geïnteresseerd zijn in marketing. Nu moet je dat als schrijver natuurlijk tegenwoordig ook zijn, maar als lezer heb ik er gewoon niet zoveel mee. In de jaren twintig was er al een plan dat Georges Simenon in de etalage van een warenhuis in Parijs, met behulp van winkelend publiek, een roman zou schrijven. Het plan van mevrouw Hartmann komt op mij over als oude wijn in (elektronische) nieuwe zakken.